چگونه تشخیص دهیم که دچار اختلال اضطراب اجتماعی شده ایم؟

در زندگی همه ما لحظه هایی است که در ملاء عام احساس خجالت زدگی می کنیم. طبیعی است قبل از مصاحبه شغلی تان یا زمانیکه قصد صحبت کردن برای جمعی از مردم را دارید کمی مضطرب و نگران باشید. یا وقتی می خواهید برای اولین بار با نامزدتان برای شام بیرون بروید، ممکن است ضربان قلب تان بالا برود. این ها طبیعتا اضطراب اجتماعی هستند.

اما چه موقع این مورد از یک حالت عادی به یک گونه اختلال روانی تبدیل می شود؟ چگونه می توانید تشخیص دهید که آیا با یک مکالمه صمیمی و کوتاه با یکی از دوستان تان مشکل حل می شود، یا اینکه به کمک بزرگی جهت رفع این مشکل نیاز دارید؟

هم پوشانی اختلال اضطراب اجتماعی با دیگر اختلال های روانی

موضوع هنگامی پیچیده تر می شود که بدانیم علامت های اختلال اضطراب اجتماعی معمولا با علایم دیگر اختلالات روانی می توانند مشابه باشند. اگر اختلال هراس دارید ، ممکن است علائم آن با اضطراب اجتماعی تشدید شود. اگر از خانه خارج شدن می ترسید، تشخیص اینکه آیا از اختلال اضطراب اجتماعی رنج می برید یا اینکه هراس از جمعیت دارید (Agoraphobia) چندان آسان نیست. ناگفته نماند که تعدادی از موارد پزشکی از جمله دیابت ، پارکینسون و تومورها هم می توانند علائم اضطراب اجتماعی ایجاد کنند.

بنابراین برای اینکه درمانِ درست را دریافت کنید ، شناسایی صحیح اختلال اضطراب اجتماعی بسیار مهم و کلیدی است.

امروزه این بیماری درست تشخیص داده می شود؟

خوشبختانه ، ما برای تشخیص صحیح و درمان این بیماری ، ابزارهای بسیار بیشتری نسبت به گذشته در اختیار داریم. در حالی که اضطراب اجتماعی (یا هراس اجتماعی) از دهه ۱۹۸۰ فقط به عنوان یک بیماری که قانونا پذیرفته شده شناخته شده است ، ما در درک و کنترل آن گامهای اساسی برداشته ایم.

اکنون با وجود منابعی مانند مقیاس اضطراب اجتماعی لیبویتز (Liebowitz social anxiety scale) و DSM ، تشخیص اختلال اضطراب اجتماعی به عنوان یک بیماری جدا از سایر اختلالات مشابه، بسیار ساده تر شده است.

با این حال ، درک ما از مسئله اضطراب اجتماعی هنوز کامل نیست و همچنان در حال تکامل است. این تحولات در تغییرات اخیر در معیارهای اضطراب اجتماعی در DSM منعکس شده است. اضطراب اجتماعی به راحتی قابل تشخیص نیست. اما، ما بسیار به فهم آن نزدیک تر شده ایم.

اضطراب اجتماعی ۱

علائم اضطراب اجتماعی

اضطراب اجتماعی را “ترس مداوم از یک یا چند موقعیت اجتماعی یا زمانی که فرد در معرض افراد نا آشنا یا تحت نظارت احتمالی دیگران قرار می گیرد” تعریف می کنند. فرد می ترسد از اینکه خجالت زده شده ، تحقیر شود ، یا بهر صورت، ارزشِ منفی در نزد دیگران پیدا کند. این شرایط تقریباً همیشه علائم ترس یا اضطراب را موجب می شود که غیر منطقی بوده و اصلا متناسب با اندازه آن رویداد نیستند.

به دلیل این اضطراب ، فرد ممکن است از چنین موقعیتهایی دوری کند ، یا در غیر این صورت آنها را با درد و رنج زیاد تحمل کند. همچنین ، این اضطراب را نمی توان به بیماری یا اختلال دیگری (مانند اختلال هراس ، چاقی مفرط یا پارکینسون) نسبت داد.

یک موقعیت یا همه جا؟

اختلال اضطراب اجتماعی ، ممکن است مختص یک موقعیت خاص باشد (مانند صحبت کردن در ملاء عام). بیشتر اوقات ، این موضوع حالت عمومی پیدا می کند. به این معنی که ، در همه زمینه های زندگی و در موقعیت های مختلفی رخ می دهد.

برای اینکه بر طبق استاندارد های DSM  طبقه بندی درستی از این اختلال داشته باشیم ، گفته می شود که اضطراب اجتماعی باید به طور قابل توجهی زندگی روزمره فرد را در حرفه اش، تحصیلاتش و روابطش با افراد دیگر تحت تاثیر قرار دهد.

حداقل شش ماه!

از دیگر معیار های جدیدی که برای شناسایی این اختلال در نظر گرفته شده این است که، اختلالی به عنوان اضطراب اجتماعی در نظر گرفته می شود که به مدت شش ماه یا بیشتر ادامه داشته باشد. در معیار های قبلی، بازه زمانی فقط برای شناخت این بیماری در کودکان در نظر گرفته می شد.

اگرچه شاید به نظر نرسد این یک تغییر بزرگ باشد ، اما مهم تلقی می شود. این معیار، بسیاری از اضطرابهای اجتماعی روزمره را که ما در زندگی متحمل می شویم را از دایره این اختلال خارج می کند. به این معنی که اگر درگیر گرفتاری های خانوادگی شده اید، در سرِ کارِ جدید تان با مشکلاتی با رئیس و همکاران مواجه شده اید یا هر مورد دیگری ، می توان گفت که بسیاری از این احساس ها و اضطراب های اجتماعی طبیعی است. با این حال ، اگر بیشتر از شش ماه در زندگی روزمره شما ظاهر شوند و ریتم زندگی شما را دچار مشکل کنند ، آن وقت می شود تشخیص داد که شما ممکن است دچار این بیماری شده باشید.

احتمال اشتباه در تشخیص

با این که تعریف فعلی DSM 5 موارد زیادی راجع به اختلال اضطراب اجتماعی را برای ما روشن می کند ، هنوز هم ممکن است این بیماری با اختلال هراس و یا اختلال اضطراب عمومی اشتباه گرفته شود. بعضی اوقات این بیماری ها می توانند در کنار هم وجود داشته باشند ، اما اختلالات جداگانه ای هستند که متفاوت تعریف می شوند.

بنابراین اگر به دلیل اضطرابِ در اجتماع بودن خود هرگز با دوستان تان برنامه ای نمی چینید ، یا به دلیل ترسِ از تعامل با دیگران ، به بهانه مریض بودن سرِ کارتان حاضر نمی شوید ، احتمال زیادی وجود دارد که از اختلال اضطراب اجتماعی رنج می برید.

اضطراب اجتماعی در کودکان

علائم اختلال هراس اجتماعی به طور معمول در دوران نوجوانی مشاهده می شود. اما گاهی اوقات در کودکان کوچکتر نیز می تواند بروز کند. در این موارد ، این می تواند با یک حالت طبیعی به کمرویی شروع شود که ممکن است در اثر حادثه هایی که بعدا برای کودک پیش می آید تشدید شود.

در حالی که هر کودک ممکن است گاهی  نشانه های کمرویی را نشان دهد ، اما اختلال اضطراب اجتماعی می تواند بر روابط کودک و عملکرد او در مدرسه تأثیر عمیقی بگذارد.

شکل اضطراب اجتماعی در کودکان و بزرگسالان

در کودکان شکل اضطراب می تواند بسیار متفاوت از نحوه بروز آن در بزرگسالان باشد.

در حالیکه که بزرگسالانی که این اختلال رنج می برند معمولا ساکت و گوشه نشین شده و از موقعیت های اجتماعی کنار بکشند ، اما ممکن است کودک مضطرب، به وضوح نافرمان شود. گریه بیش از حد ، کج خُلقی و وابستگی بیش از حد ، همه نشانه هایی است که ممکن است فرزند شما دچار اضطراب اجتماعی باشد.

او همچنین ممکن است ترس از انتقاد شدن را نشان دهد که اصلا متناسب با موقعیتی که در آن قرار دارد نیست ، و دائما می خواهد مطمئن شود که اگر کاری نادرست در محیط عمومی انجام دهد چه اتفاقی برایش خواهد افتاد . علائم جسمی (از جمله تپش قلب و عدم توانایی درست صحبت کردن) نیز ممکن است به وجود بیاید.

مطابق DSM 5 ، اختلال اضطراب اجتماعی زمانی تعریف می شود كه كودكان بیش از آنكه تعامل خاصی با بزرگسالان داشته باشند ، در تعامل با همسالان خودشان این گونه نشانه ها از خود بروز می دهند.

عملکردی و تعاملی

اضطراب اجتماعی در كودكان ممكن است مبتنی بر عملكرد باشد. یعنی مثلا از آنها خواسته شده باشد که در میانِ جمع کاری انجام دهند، یا برای گروهی حرف بزنند. نوع دیگر اضطراب اجتماعی تعاملی است، که باعث ایجاد ترس از رفتن به مدرسه یا استفاده از دستشویی های عمومی می شود.

همانند بزرگسالان ، بهترین ابزار برای کمک به کودکان مبتلا به این اختلال ، نامگذاری علائم و راهکارهای آموزش برای مدیریت  و کنترل این علایم است. آرامش دادن ، تأییدِ مثبت و درمانِ رفتار شناختی، همه می توانند ابزارهای مفیدی برای کمک به فرزند شما در مسئله اضطراب اجتماعی باشند.

 

نقش رسانه های اجتماعی

 

وقتی صحبت از اضطراب اجتماعی می شود ، به رسانه های دیجیتال مانند فیس بوک ، SnapChat و اینستاگرام باید به مثابه یک سکه با دو روی متفاوت نگاه کرد.

از نظر ظاهری ، این رسانه ها به عنوان یک ناجی برای کسانی که هراس اجتماعی دارند عمل می کنند. این پلت فرم ها امکان برقراری ارتباط با دیگران را بدون ترک خانه ، برداشتن تلفن و یا صحبت کردن چهره به چهره امکان پذیر کرده اند. همه اینها باعث اضطرابِ شدیدِ این افراد می شود. وقتی می توانید بدون اینکه صدای دیگران را بشنوید یا چهره آنها را ببینید ، با یک انسان دیگر گپ بزنید ، می تواند احساس امنیت بیشتری را برای فرد بیمار به همراه بیاورد.

“نباید این حرف را می زدم!”

علاوه بر این ، رسانه های دیجیتال برای این گونه افرادِ اجتماع گریز ، یک کمک بزرگ هستند، چرا که فرد می تواند قبل از صحبت کردن ، به دقت کلمات خود را بسازد و تصویری را که می خواهد ارائه دهد. در تعامل چهره به چهره ، این مسئله منتفی است، و منجر به ایجاد اضطراب پس از گفتگو درباره آنچه باید می گفتند یا نباید می گفتند ، می شود.

اگر از هرگونه اضطراب اجتماعی رنج می برید ، با روند فکری “چرا من این را گفتم؟” و یا ” این حرفم خیلی احمقانه بود!” آشنا هستید. امکان فشار دادن دکمه ویرایش یا حذف ، یا دکمه بک اسپیس هنگام تایپ کردن یک پست ، بیشتر احساساتی را که ممکن بود که بعد ازیک تعامل چهره به چهره یا حتی پشت تلفن پیدا می کردید را از بین می برد.

رسانه های اجتماعی : شمشیر دو لبه!

اما این آزادی یک شمشیر دو لبه است. جلوگیری از برقراری ارتباط واقعی و خارج از دنیای مجازی ، این مسئله را دشوارتر می کند.  بهر حال فرد در نهایت باید وارد دنیای واقعی شده و به صورت چهره به چهره با دیگران تعامل داشته باشد. تماس چشمی و رعایت کردن دقیق نکات اجتماعی ، وقتی شما به آنها عادت نکرده اید، کار را برای شما حتی از قبل هم مشکل تر خواهد کرد.

علاوه بر این ، به خوبی شناخته شده است که بین رسانه های اجتماعی و اضطراب ، رابطه قوی ای وجود دارد و استفاده از رسانه های اجتماعی می تواند باعث افزایش کلی علائم اضطراب و افسردگی شود.

کاربران رسانه های اجتماعی غالباً حالت های ایده آل از زندگی واقعی خود را منتشر می کنند و وقتی سایر افراد آن را با زندگی خودشان مقایسه می کنند ، ناگزیر باعث ایجاد اضطراب شدید اجتماعی می شود! علاوه بر این ، گذراندن زمان زیادی در مقابل صفحه نمایش موبایل یا کامپیوتر باعث می شود که خواب و بطور کلی سلامت فرد دچار اختلال شود.

 

درمان

 

اگر اعتقاد دارید که شما یا کسانی که دوست دارید از اضطرابِ شدیدِ اجتماعی رنج می برد ، به راحتی می توانید کمک بگیرید.

اولین حرکتی که برای رفع این مسئله باید انجام دهید، روان درمانی است. مؤثرترین درمان برای هراسِ اجتماعی ، روش رفتار درمانی شناختی (CBT) است. در این نوع درمان شما به تدریج در معرض شرایط تحریک پذیر قرار می گیرید و ضمنا تکنیک های ریلکسیشن و سایر روش های مقابله با این اختلال را فرا می گیرید.

در برخی شرایط، دارو درمانی هم می تواند به کمک بیمار آمده و روند بهبود  را تسریع کند. بهر حال، حتما پزشک متخصص باید شما را ببیند و برای شما چنانچه لازم باشد دارو تجویز کند. مصرف خودسرانه دارو ها را فراموش کنید!

 

در راه درمان اختلال اضطراب اجتماعی ، هرگز تسلیم نمی شویم!

خواننده محترم ، لطفا وقتی در راه  درمان این بیماری گام گذاشتید ، هرگز تسلیم نشوید. در ادامه روند درمان ، ممکن است بعضی روزها خوب و بعضی واقعا بد باشند. اما به یاد داشته باشید که بهبودی زمان می برد و شما سزاوار این هستید که احساس بهتری داشته باشید. ما یک بار بیشتر زندگی نمی کنیم.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

4 × دو =