کارگران و زندگی

دیدمش خسته و پکر بود ، کارد بهش میزدی خونش در نمی اومد ، از بس تو فکر بود از کنارم رد شد و انگار منو ندید . صداش کردم یهو به خودش اومد و وایساد . سرشو برگردوند و منو دید ، لبخندی زد و عذر خواهی کرد . گفتمش مَش حسن تحویل نمی گیری دیگه ، بازم عذر خواهی کرد و آه سردی کشید . از بس سرد که انگار منم سردم شد . گفتمش مَش حسن بدجور پکر و تو فکری ، چیزی شده ؟ جواب داد دیگه حتی زنده موندنم واسم سخت شده چه برسه به زندگی . دنیا داره میچلوندم . دیگه هر چی تلاش می کنم انگار بازم کم میارم . حقوق کم و مخارج زیاد . حرفشو قطع کرد و گفت : ولش کن بیخیال ، تو چطوری ؟ گفتم مشتی شکر می گذرونیم . می دونستم تو دلش یه غوغاس ، انگار حرف های زیادی داره و میخواد درد و دلاشو یه جا بیرون بریزه ، ازش خواستم بریم قهوه خونه کنار مسجد و یه خورده گپ بزنیم . موافت کرد و رفتیم . کنار میز که نشستیم کم کم سفره رو باز کرد . سفره ی دلشو منظورمه . چه سفره ای !!! پر بود از دردهای رنگارنگ ، از مبلغ حقوق دریافتیش گفت ، از اینکه کمرش زیر بار اجاره خونه خم شده ، از اینکه صورتش عصرها سرخه وقتی که با شرمندگی و دستانی پراز خالی برمیگرده پیش خونواده اش . از اینکه بچه هاش با کلی ذوق عصرها میرن استقبالش و نمیدونه چطور با دستای خالی دلشون رو شاد کنه . از اینکه خانمش مریضه و هزینه های دارو بالا رفته . از اینکه مجبوره بیشتر وقت ها اضافه کاری کنه و بازم هشتش گرو نهشه ، مشتی حسن تو یه شرکت خصوصی کار میکنه و دخل و خرجش میزون نیس . گفتش که روزهای جمعه که شرکت تعطیله ، میره یه شرکت خدماتی و نظافتی و از اون طریق میره خونه مردم و کار نظافت منزل رو واسشون انجام میده . خب بگذریم . داستان مشتی حسن شاید داستان خیلی از افراد جامعه باشه . کارگران زحمتکشی که گاه مورد کم لطفی های روزگار و جامعه قرار میگیرن . کارگرانی که چرخ های تولید و صنعت رو می چرخونن و گاهی چرخ زندگی خودشون لنگ میزنه و پنچره . کارگرانی که با غیرت کار میکنن تا خونوادشون ذِلّت نکشن.کارگرانی که دستانی پینه ای گواهی است بر حلالیت رزق و روزیشون .
کاش دولت و جامعه و به ویژه کارفرمایان محترم اندکی بیشتر تامل کنن و اجازه ندن که کارگران عزیز شرمنده خونوادهاشون بشن . کاش گاهی خودشون رو جای اون کارگر تصور کنن . کاش بدونن که نداشتن اجاره خونه یعنی چی ، کاش بدونن که نداشتن مخارج دارو یعنی چی ، کاش بدونن که نداشتن فرصت استراحت و تفریح یعنی چه ، کاش بدونن که زندگی کردن و زنده ماندن چقدر با هم فرق داره ، کاش و کاش و کاش …
در جامعه ای که اختلاف طبقه های مرفه و ضعیف کیلومترهاست ؛ فاصله ی فکرها فرسنگهاست . اگه دست به دست هم بدیم و همراه بشیم ، می تونیم دردهای این عزیزان رو کم کنیم . می تونیم شادیهامون رو تقسیم کنیم و کاری کنیم که کل جامعه شاد بشه نه فقط بخشی . می تونیم شادی رو به بچه های کارگران برگردونیم . اگه کارفرمایان عزیز بیشتر به کارگراشون بها بدن و سعی کنن اونها رو راضی کنن خیلی از دردها کم میشه .
اگه تک تک افراد جامعه خودشون رو مسئول شادی جامعه بدونن میشه یه جامعه سالم و شاد رو داشت به طور مثال اگه برای نظافت منزل در ونک میخوایم یه نظافتچی رو استخدام کنیم بهتره حق و حقوقشو حتی بالاتر از حد معمول پرداخت کنیم . این می تونه اون کارگر رو به زندگی امیدوارتر کنه ، اگه مسئولین بیشتر به قشر ضعیف جامعه توجه کنن و خدمات رفاهی رو برای این عزیزان بیشتر کنن ، اگه در تصویب مبلغ حقوق کارگران بیشتر بیندیشن ، میشه جامعه شادتری رو تصور کرد . .
باید در نظر داشته باشیبم که همه افراد جامعه محترم و وجود آنها برای جامعه ضرورت داره . از یک پزشک جراح و متخصص کامپیوتر تا کارگران معدن و نظافتچی های منازل ، وجود تک تک افراد برای جامعه بسیار مهمه . کارگران نقش مهمی در جامعه دارن چون طیف وسیعی از خدمات را ارائه می کنن .
در سنت پیامبر نیز میخوانیم که پیامبر بزرگ اسلام دستان یک کارگر را که خراش داشت رو بوسید . در واقع تامین مخارج زندگی نوعی جهاد بشمار میاد. تلاش کارگر زحمتکشی که از صبح تا عصر در تلاشه تا بتونه همسر و فرزندانش رو سیر کنه و اونها رو راضی کنه کم از جهاد نیست.

کار یعنی روح و جان زندگی

کار یعنی مایه پایندگی

کار اصل رویش و افزودن است

خود صدای کار نبض بودن است

گرچه قدر کارگر از کار شد

کار بی او نیز بی آثار شد

تا پیمبر”ص” بوسه زد بر دست من

جاودان از بوسه اش شد هست من

کاوه آهنگر از نسل من است

اصل آیین محموری اصل من است

کارگر هستم نجیب و سختکوش

از تبار میثم خرما فروش

مقتدای من امام غیب است

پاک مردی در غیابش نائب است

تا فقیهی متقی شد رهبرم

من مطیع و هم مرید این درم

فاش گویم با هزاران افتخار

کارگر هستم به شکر کردگار

شعر : محمد عراقی

در واقع در کمک به کارگران زحمتکش هم تک تک مردم جامعه مسئولن و هم دولت و مسئولین جامعه . البته کمک کردن به کارگران از طرق مختلف امکان پذیره . خرید کالاهای با کیفیت ایرانی و کمک به تولید داخلی می تونه نمونه ای از این کمک باشه . اصلاح حقوق کارگران هم راهکاری مناسبه ، پرداخت های مناسبتی کارفرمایان هم می تونه مایه ی دلگرمی این عزیزان باشه مثلاً میشه به بهونه عید فطر یا عید مبعث یه مبلغی رو کارفرمای محترم به حساب کارگرش واریز کنه . تلاش دولت در کاهش و ثبات قیمت ها هم می تونه راهکار عالی برای تقویت روحیه و امید به زندگی کارگران باشه . به امید داشتن جامعه ای شاد و به امید داشتن کارگرانی با انگیزه و شادتر.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.