۴ روش کاربردی ضد آب سازی نمای ساختمان

نمای ساختمان به عنوان رابط بین فضای داخل و خارج ساختمان، یکی از راه‌های انتقال و تبادل رطوبت، بخارات و انرژی در این دو محیط به حساب می‌آید. جذب رطوبت توسط متریال نما می‌تواند منجر به خوردگی، فرسایش، رنگ‌پریدگی و تخریب مصالح ساختمانی گردد و این مسئله تحت اثر تغییرات دمایی و یخبندان تشدید خواهد شد.

عامل مخرب دیگری که به طور پیوسته بر کیفیت رنگ و ظاهر نما اثر می‌گذارد، برخورد اشعه فرابنفش خورشید است؛ به همین سبب بیشتر روش‌های ضد آب سازی نمای ساختمان، ضمن این که عایق رطوبت هستند، از مقاومت خوبی در برابر تابش‌های فرابنفش برخوردارند. در این مطلب با روش‌های رایج ضد آب کردن نمای ساختمان آشنا خواهیم شد.

اهمیت ضد آب سازی نمای ساختمان

جذب رطوبت توسط نما می‌تواند اثرات بسیار منفی بر ظاهر بنا، دوام مصالح و کیفیت سطوح داخل و خارج ساختمان بگذارد. رطوبت به تدریج موجب رشد قارچ و کپک در نمای ساختمان شده و باعث می‌شود ظاهر آن کثیف و آلوده به نظر برسد.

همچنین جهت جلوگیری از پدیده شوره زدن که در اثر قابلیت جذب آب مصالح رخ می‌دهد و باعث ایجاد سفیدک در نماهای سنگی و آجری می‌شود، لازم است سطوح نما ضدآب شوند.

همانطور که می‌دانید درصد بالایی از هزینه احداث ساختمان به تهیه و نصب متریال پوششی نما و زیباسازی ظاهر آن اختصاص دارد. از طرفی سطوح خارجی ساختمان به طور مداوم در معرض رطوبت قرار دارند و این مسئله سبب افت زودهنگام کیفیت، رنگ‌پریدگی و آسیب‌پذیری متریال به کار رفته در نما خواهد بود.

ظاهر نما می‌تواند به عنوان یکی از عوامل اثرگذار بر قیمت ساختمان نیز مطرح گردد و در صورت وجود آثار کپک، آلودگی و کهنگی، عمر بنا بیشتر و ارزش آن کمتر از میزان واقعی به نظر می‌رسد.

یک ضرورت دیگر ضد آب کردن نمای ساختمان، به تأمین ایمنی مربوط می‌شود. نفوذ آب از طریق ترک‌ها و درز بین پنل‌های پوششی و سرایت آن به ملات نگهدارنده، می‌تواند سبب شل شدن و سقوط ناگهانی قطعات بر روی اهالی ساختمان یا عابرین گردد.

از طرفی نفوذ رطوبت به درون المان‌های سازه‌ای، خوردگی آرماتورها و اجزای فولادی را در پی خواهد داشت که مقاومت سازه را به شدت کاهش می‌دهد.

بنابراین لزوم تأمین استانداردهای ایمنی در سازه ایجاب می‌کند که ضد آب سازی نمای ساختمان جدی گرفته شود.در صورتی که در جهت ضد آب سازی نمای ساختمان، اقدامی صورت نگیرد، رطوبت می‌تواند به درون سازه نیز نفوذ پیدا کند و موجب نم گرفتن و پوسیدگی دیوارهای داخلی و لوازم منزل گردد.

از بین رفتن رنگ دیوار، طبله کردن گچ، از بین رفتن کاغذ دیواری و … از جمله اتفاقاتی هستند که در صورت نفوذ رطوبت رخ می‌دهند و هزینه به مراتب بیشتری نسبت به واترپروف کردن، به مالکان تحمیل می‌کنند.

بنا به دلایلی همچون اهمیت تمیز ماندن نما در طولانی‌مدت، مخارج سنگین شستن نمای ساختمان‎ها به‌ویژه سازه‌های مرتفع و لزوم ماندگاری مصالح تا پایان عمر ساختمان، روش‌های متعددی برای جلوگیری از جذب و نفوذ رطوبت مطرح شده است.

این روش‌ها که تحت عنوان « روش‌های ضد آب سازی نمای ساختمان» از آن‌ها یاد می‌شود، به دوام و پایداری هر چه بیشتر نما کمک خواهند کرد.

روش‌های ضد آب سازی نمای ساختمان

بهترین زمان برای ضد آب سازی نمای ساختمان یا واترپروف نمای ساختمان، قبل از بهره‌برداری است. یعنی زمانی که ساختمان هنوز نوساز است، به منظور جلوگیری از نفوذ رطوبت به درون سازه و عدم تغییر کیفیت نما، سطوح خارجی را در برابر رطوبت عایق می‌کنیم.

در سایر ساختمان‌ها نیز می‌توان عملیات ضدآب کردن نما را پس از نماشویی و خشک شدن کامل سطوح انجام داد. برای ضد آب سازی نمای ساختمان، روش‌های گوناگونی وجود دارد که در ادامه با آن‌ها آشنا خواهیم شد.

۱- استفاده از پوشش نانو نما پایه حلال

یکی از محصولات پرکاربرد در ضدآب کردن متریال نما، آبگریزکننده نمای پایه حلال یا پوشش نانو نما است که در جهت افزایش زاویه تماس آب با سطح و کاهش نیروی چسبندگی سطحی عمل می‌کند.

از این ماده می‌توان جهت واترپروف کردن انواع نماهای چوبی، آجری و سنگی استفاده نمود تا با جلوگیری از ایجاد هرگونه خوردگی، کپک، شوره و … عمر سازه افزایش یابد. اجرای آسان، جلوگیری از رنگ‌پریدگی نما و قابلیت اعمال بر روی سطوح مختلف، از مزایای استفاده از آبگریزکننده نما است.

از نمونه‌های معروف این محصول در بازار می‌توان به پوشش نانو نما یا آبگریزکننده نمای Lily که در شرکت سهند شیمی به تولید رسیده، اشاره کرد.

این محصول بر پایه سیلان/ سیلوکسان و سایر افزودنی‌ها تولید ‌شده، و تا حد زیادی به حفظ ظاهر و سالم ماندن مصالح در طولانی‌مدت کمک می‌کند. جهت اعمال آبگریزکننده نما پایه حلال ابتدا باید هرگونه آلودگی و گردوغبار، از روی سطوح زدوده گردد.

سپس با اسپری محصول را دوبار به شکل خیس رو خیس، بر روی سطح اعمال می‌کنیم. با هر ۱ لیتر از این محلول، می‌توان تقریبا ۵ مترمربع از نما را پوشش داد.

دسته دیگری از محصولات شیمیایی با ترکیبات متفاوت و کارکرد یکسان وجود دارند که در بازار به مواد نانو معروفند. پوشش نانو نما را می‌توان بر روی کلیه سطوح اعم از آجر، سنگ، سیمان، کاهگل و … اجرا نمود. از این تکنولوژی جهت پیشگیری از نفوذ رطوبت به درون ساختمان، کثیف شدن نما و جلوگیری از تغییر رنگ در اثر پرتوهای فرابنفش استفاده می‌شود.

برای اجرای نانو آبگریز که نوع خاصی از نانو نما است، محصول مورد نظر باید با اسپری یا قلمو به سطح آغشته گردد. سپس بعد از خشک شدن باید بار دیگر محصول را به همین ترتیب روی نما اعمال کنیم و پس از ۳ تا ۶ ساعت، سطح قابل بهره‌برداری است.

استفاده از این روش در ساختمان‌های آجری که  در معرض شوره زدن هستند به‌شدت رایج است و از اصطلاح نانو آجر نما برای آن استفاده می‌شود. پوشش نانو آبگریز نما همچنین از فرسایش سطوح سنگی در اثر تماس با باران اسیدی، جلوگیری می‌کند و تا حدودی خاصیت خودتمیزشوندگی به نما می‌بخشد.

۲- استفاده از چسب ضد آب سازی نمای ساختمان

یکی از روش‌های عایق کردن نمای ساختمان در برابر رطوبت، استفاده از انواع چسب‌های رایج برای این کار است. اعمال چسب‌های مخصوص آب‌بندی بر روی سطوح، مانع از نشستن آلاینده‌ها، شوره زدن و رشد خره و جلبک در نمای ساختمان می‌شود. چسب مناسب عایق‌بندی رطوبتی بر اساس نوع مصالح نما انتخاب می‌گردد؛ برای مثال استفاده از چسب آکواریوم برای آب‌بندی نماهای شیشه‌ای رایج است و با چسب پلی‌اورتان می‌توان انواع نماهای کامپوزیت را عایق‌بندی کرد.

چسب پلی‌اورتان نوعی پلیمر است که به طور گسترده در آب‌بندی انواع سطوح صاف یا متخلخل به کار می‌رود. پر کردن درزهای نما با چسب پلی‌اورتان تا حد زیادی از نفوذ آب به داخل بنا جلوگیری می‌کند. از مزایای دیگر این نوع چسب می‌توان به انعطاف‌پذیری، رنگ‌پذیری، مقاومت در برابر تابش خورشید و جلوگیری از اتلاف انرژی اشاره نمود.

نوع دیگری از چسب‌ها که برای پر کردن ترک‌های ایجاد شده در نماهای گچی به کار می می‌رود، چسب اکریلیک نام دارد. از این چسب می‌توان در سطوح چوبی، فلزی و شیشه‌ای نیز استفاده نمود و درزهای اطراف درها و پنجره‌ها را با آن آب‌بندی کرد.

۳- رزین‌های ضدآب‌کننده

از دیگر روش‌های عایق کردن نما در برابر رطوبت، استفاده از رزین‌های آبگریزکننده است. به عنوان مثال از معروف‌ترین رزین‌های عایق رطوبت در بازار می‌توان به رزین اپوکسی اشاره کرد.

رزین یک مایع چسبنده و بی‌رنگ است که جهت ضدآب کردن نماهای آجری و سیمانی به کار می‌رود. این مایع شفاف پس از قرار گرفتن بر روی سطوح، در معرض هوا خشک می‌گردد و ظاهر براق و درخشنده‌ای به نما می‌بخشد.

از دیگر خصوصیات رزین، جلوگیری از رنگ‌پریدگی و تغییر ظاهر سنگ و آجر در اثر تابش‌های مضر خورشید است؛ به دلیل خاصیت براق‌کنندگی از این ماده جهت جلا بخشیدن به نماهای فرسوده ساختمان‌های قدیمی نیز استفاده می‌شود.

جهت اعمال رزین باید از یک روز قبل نماشویی انجام شود و سطوح کاملا خشک باشد؛ در غیر این صورت رزین اثری ندارد و یا این که سبب ایجاد سفیدک خواهد شد. ضمنا باید خاطر نشان کرد که اجرای رزین با غلتک، به دلیل عدم پر کردن درز میان قطعات، اثرگذاری لازم را ندارد و بهتر است جهت اجرای آن از قلمو استفاده شود.

۴- استفاده از لاستیک درزگیر

بخش مهمی از واترپروف کردن نمای ساختمان، درزگیری است. به ویژه درز اطراف پنجره‌ها که شدیدا مستعد نفوذ رطوبت و اتلاف انرژی است. عایق‌های لاستیکی عموما برای درزگیری پنجره‌ها و اتصالات در نماهای شیشه‌ای از جمله نمای کرتین وال به کار می‌روند و علاوه بر جلوگیری از نفوذ رطوبت، نقش یک عایق حرارتی را نیز بر عهده دارند.

از لاستیک‌های مقاوم در برابر رطوبت می‌توان به عایق‌های EPDM، TPE و … که کاربرد گسترده‌ای در صنایع ساختمانی پیدا کرده‌اند، اشاره نمود.

نتیجه‌گیری

به طور کلی هدف از روش‌های ضد آب سازی نمای ساختمان، جلوگیری از نفوذ آب، صرفه‌جویی در مصرف انرژی، ماندگاری مصالح و تمیز ماندن نما در طولانی‌مدت است.

برخی از این روش‌ها مثل استفاده از محلول آبگریزکننده Lily به‌ تنهایی جهت آبگریز ساختن نمای ساختمان کافی هستند و در برخی موارد می‌توان از دو روش به صورت ترکیبی استفاده کرد تا نتیجه حداکثری حاصل گردد (برای مثال روش چسب عایق‌کننده و لاستیک درزگیر).

جهت انتخاب بهترین روش واترپرف کردن نما، باید بر اساس معیارهایی همچون جنس مصالح ساختمانی، مزایای هر روش، سهولت اجرا، هزینه و … تصمیم‌گیری نمود.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دو × دو =